[ One Piece ] NOVELBER |Day 1st : สีดำ [Doflamingo x Corazon]

Fan Fiction: One Piece

Pairing:  Doflamingo/Corazon

 

สีดำ คือสีที่หมายถึงความชั่วร้าย ซ่อนเร้น และมืดมิด

แต่สำหรับโดฟลามิงโก้แล้ว สีดำมีความหมายตรงกันข้าม โดยเฉพาะเฟอร์ขนนกสีดำที่สวมทับบนเสื้อเชิ้ตลายหัวใจ

อาจเป็นเพราะคนๆนั้นเป็นคนสวมใส่ ถึงทำให้เขารู้สึกแบบนั้น…

 

“ดะ..ดอฟฟี่ พอเถอะ” แรงดึงที่แขนพร้อมกับเสียงร้องห้ามที่ติดจะสั่นเล็กน้อยทำให้ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้ต้องเลิกใช้ไม้ทุบชายที่กำลังนอนจมกองเลือดบนพื้น ดวงตาใต้แว่นกันแดดตวัดมองเด็กชายที่มีผมสีทองปิดหน้าปิดตาผู้กำลังรั้งแขนเขาไว้ก่อนตวาดใส่อย่างหงุดหงิด

“ปล่อยแขนฉัน โรซี่!”

“ไม่เอา!” อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธแถมยิ่งรั้งแขนเขาไว้มากขึ้น สบโอกาสให้คนที่นอนคู้ตัวอยู่บนพื้นสบถด่าพวกเขาก่อนลุกวิ่งหนีไป โดฟลามิงโก้อยากจะสะบัดน้องชายให้หลุดเพื่อไล่ตามไปซ้ำแต่พอเห็นร่างสะบักสะบอมเต็มไปด้วยรอยแผลของคนที่กอดแขนเขาไว้ก็หักใจทำไม่ลง

จนกระทั่งชายคนนั้นหายไปจากระยะสายตา โรซินันเต้ถึงปล่อยเขาเป็นอิสระ

“โถ่เว๊ย!” ไม้เปื้อนเลือดถูกฟาดลงพื้นจนหักเป็นสองท่อนทำเอาโรซินันเต้สะดุ้งโหยงล้มปุกไปนั่งกับพื้น

“มันทำร้ายนายนะ ให้ปล่อยไปทำไม” ยิ่งมองเลือดกับบาดแผลบนตัวอีกฝ่ายโดฟลามิงโก้ก็ยิ่งหงุดหงิด เจ้าหมอนั่นบังอาจอาศัยตอนที่เขาออกไปหาอาหารมาดักทำร้ายจะลักพาตัวโรซี่ไป ช่างบังอาจนัก!

“เขาเจ็บขนาดนั้นคงไม่กล้าทำอีกแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ” เด็กชายพยายามลุกขึ้นยืน แต่ไม่รู้เป็นเพราะพื้นน้ำแข็งลื่นเกินไปหรือเพราะบาดแผลที่ขาทำให้ลื้นล้มลงไปอีก ดวงตาใต้ผมปรกหน้าเงยหน้ามองผู้เป็นพี่อย่างลังเลก่อนพึมพำเสียงเบา “ดอฟฟี่ขี่หลังหน่อย”

“ฮะ!?”

“ขอขี่หลังหน่อย ลุกไม่ไหวอ่า…” มือเล็กเอื้อมไปกระตุกขากางเกงของพี่ชายยิกๆ “นะ ขี่หลังหน่อย”

พูดจบเจ้าตัวก็เบะปากทำท่าร้องทำเอาโดฟลามิงโก้มองอย่างพูดไม่ออก อารมณ์โมโหลดหายไปเกือบครึ่ง หลังจากลังเลว่าโรซี่แกล้งทำหรือลุกไม่ไหวจริงๆอยู่นานในที่สุดเขาก็ย่อตัวลงแล้วอุ้มขึ้นขี่หลัง แต่ความหงุดหงิดที่ยังเหลืออยู่นิดหน่อยก็ทำให้อดพูดไม่ได้

“อย่าให้รู้นะว่าแกล้งทำเพื่อช่วยเจ้าหมอนั่น”

“เปล่าๆ เจ็บขาจริงๆนะ รีบกลับไปหาท่านพ่อกับท่านแม่เถอะ” โรซินันเต้ไถศีรษะตัวเองกับบ่าที่ซุกอยู่อย่างออดอ้อน ก่อนจะหลุดปากพูดต่อว่าถ้าชายคนนั้นกลับถึงหมู่บ้านแล้วก็คงดี

คำพูดที่ควรจะเก็บไว้ในใจแต่พึมพำออกมาของผู้เป็นน้องชายทำให้โดฟลามิงโก้อ่อนใจ ทั้งๆที่บอกว่าอย่าให้รู้หมอนี่ก็ยังทำให้รู้อีก น่าโมโหจริงๆ

แต่เห็นแก่แขนเล็กๆที่โอบรอบคอเขา และลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดข้างหูที่ช่วยบรรเทาความหนาว เขาจะทำเป็นไม่ได้ยินประโยคหลังของน้องชายล่ะกัน

มุมปากขยับยิ้มบางๆเจือไปด้วยความอ่อนโยนหลายส่วน ออกเดินกลับไปยังที่ซ่อนของพวกเขา

ร่างมอมแมมที่เปื้อนไปด้วยฝุ่นขมุกขมัวสีดำบนแผ่นหลังนี่ชักจะได้ใจไปแล้วนะ

…………………………………………………………………………………………………….

 

หมับ!

มือแกร่งคว้าแขนคนที่กำลังมายุ่มยามกับตัวเองโดยอัตโนมัติ เมื่อโดฟลามิงโก้ลืมตาขึ้นก็เห็นโรซินันเต้กำลังเอาเฟอร์ขนนกสีดำของตัวเองห่มให้เขาที่กำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ นายน้อยแห่งดองกี้โฮเต้แฟมิลี่ปล่อยแขนอีกฝ่ายทันทีทำให้เฟอร์สีดำค่อยๆทาบลงมาให้ความอบอุ่น

ความเงียบโรยตัวลง เขามองใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยสีของน้องชาย แม้จะไม่เห็นแม้แต่ไรฟันแต่ใบหน้านี้ก็ยังดูราวกับกำลังยิ้มกว้างทั้งที่ริมฝีปากเรียบสนิท ในหัวโดฟลามิงโก้นึกย้อนไปถึงความฝันเมื่อครู่ สมัยที่พวกเขายังเป็นเด็ก และพ่อบัดซบนั่นยังไม่ถูกเขาฆ่า

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ เขาเหยียดยิ้มเอาเท้าที่พาดบนโต๊ะลงแล้วดึงอีกฝ่ายมานั่งบนตักโดยให้หลังพิงพนักแขนฝั่งหนึ่งส่วนขาก็พาดพนักพิงแขนอีกฝั่ง ร่างในชุดเชิ๊ตลายหัวใจสะดุ้งผลุกผลันจะลุกหนีจนต้องพูดสำทับเชิงบังคับให้อยู่นิ่งๆ

จากนั้นก็ยัดกระดาษกับปากกาที่ซุกอยู่ในพนักพิงแขนให้น้องชายที่กำลังหันซ้ายหันขวาหามัน

พร้อมกับลอบสูดกลิ่นหอมเย็นๆบนตัวอีกฝ่าย

น้องชายเพียงคนเดียวของเขา โรซี่…

“โคราซอน”

‘มีอะไร?’ กระดาษที่ถูกเขียนข้อความไว้ถูกยื่นมาให้อ่าน ก่อนกระดาษอีกแผ่นจะตามมาอย่างรวดเร็ว ‘ไม่หนักรึไง’

“ไม่นิ เบาจะตาย”

โคราซอนขมวดคิ้ว ‘เป็นอะไร?’

“เปล่า”

‘นายดูแปลกๆนะดอฟฟี่ ไม่สบายรึเปล่า’

“คิดมากไปแล้ว” โดฟลามิงโก้ขยับยิ้มพลางกระชากคอเสื้อโคราซอนลงมาใกล้ ปลายนิ้วเย็นทาบทับบนริมฝีปากสีแดงของน้องชายแล้วลูบไล้เคล้าคลึงไปมาแผ่วเบา “โรซี่มีอะไรที่ต้องบอกฉันรึเปล่า?”

ราวกับคิดไปเอง ในหูได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนบนตัก…

โคราซอนส่ายหน้าตอบ แรงเสียดสีที่เกิดกับปลายนิ้วทำให้ลมหายใจเขาชะงัก

รู้ตัวอีกทีโดฟลามิงโก้ก็จูบลงบนเรียมปากสีแดงนั่น โคราซอนเบิกตากว้างอย่างตกใจในขณะที่เขาก็ตกใจไม้แพ้กัน เพียงชั่วเสี้ยววินาทีเขาก็รีบผละออก

ตึก… ตึก… ตึก…

ให้ตายเถอะโรซี่ หัวใจนายจะเต้นดังเกินไปแล้วนะ ดังจนรู้สึกเหมือนมันเกิดจากอกของตัวเอง

หลังเงียบไปราวๆเกือบห้านาที ในที่สุดคนบนตักก็ลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆกังๆ โคราซอนเขียนข้อความใส่กระดาษแล้วยกให้เขาอ่าน ‘ถ้าไม่มีอะไร งั้นฉันไปแล้วนะ’

แล้วเจ้าตัวก็วิ่งออกจากห้องไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบ

โดฟลามิงโก้หัวเราะในลำคอเบาๆ ปลายนิ้วลูบเฟอร์ขนนกสีดำที่ยังอยู่บนตัวไปมา สัมผัสนุ่นมือเรียบลื่นและอบอุ่น กลิ่นหอมอ่อนเย็นๆปนกลิ่นขมเผื่อนแต่ชวนมัวเมาของบุหรี่

ปลายนิ้วลูบขนนกลงต่ำเรื่อยๆจนไปหยุดที่กระดาษบางๆแผ่นหนึ่งที่ซุกอยู่ซอกพนักพิง ข้อความบนกระดาษที่ถูกส่งมาจากเวอร์โก้ปรากฏขึ้นในหัว

‘นาวาโทดองกี้โฮเต้ โรซินันเต้’

เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียด

โรซี่…

โคราซอน…

…………………………………………………………………………………………………….

 

หิมะโปรยปรายลงมาทับถมจนทุกพื้นที่เต็มไปด้วยสีขาวโพลน โดฟลามิงโก้ย่อตัวลงก่อนใช้มือปัดหิมะที่ปกคลุมใบหน้าเปื้อนสีที่นิ่งสนิทของโคราซอนออก

ร่างนั้นหมดลมหายใจไปนานแล้ว… ด้วยมือของเขาเอง

ครอบครัวร่วมสายเลือดเพียงคนเดียว

น้องชายเพียงคนเดียว

โรซี่ของเขา

โคราซอนของเขา

คนที่มีอำนาจในการยับยั้งไม่ให้เขาถลำลึกไปมากกว่านี้ พันธนาการเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ปีศาจในตัวไม่หลุดจากการควบคุม ในที่สุดเขาก็ปลดห่วงโซ่สีขาวนี่ออกไป

โดฟลามิงโก้ดึงร่างเย็นเฉียบขึ้นมาแนบอก ปลดฮูดสีแดงและเฟอร์ขนนกสีดำที่เปื้อนเลือดออก เขาลูบใบหน้าที่มีสีแดงวาดเป็นรอยยิ้มกว้างเบาๆ หยดน้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะลบสีบนหน้าของอีกฝ่าย เขาค่อยๆไล่มือลบไปเรื่อยๆ

ไม่ได้เห็นหน้าที่แท้จริงของโคราซอนมานานแค่ไหนแล้ว

ใต้รอยยิ้มจอมปลอมนี่ โรซี่จะยิ้มจริงๆหรือเปล่า

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา โดฟลามิงโก้ก็หัวเราะออกมา

ไม่เปลี่ยนไปเลย…

โรซี่เหมือนสีขาวบริสุทธิ์ สีแห่งความยุติธรรม สีของความดี สีของความอ่อนโยน แม้จะอยู่ภายใต้เฟอร์ขนนกสีดำสนิทโรซี่ก็ยังเป็นโรซี่ เป็นโคราซอนของเขา

เขาไม่ได้ชอบเฟอร์ขนนกสีดำเพราะมันเป็นของโรซี่ แต่เพราะว่าเขาเป็นสีดำต่างหากเขาเลยชอบมัน

ชอบเวลาเฟอร์นั่นกำลังคลุมบนร่างของโรซี่ เหมือนตัวเขาเองกำลังโอบกอดอีกฝ่าย

พยายามกลืนกินร่างสีขาวนั้นให้กลายเป็นสีดำ

แต่โรซี่กลับไม่เป็นแม้แต่สีเทา ยังเป็นสีขาวที่อยู่ตรงข้ามกับสีดำเสมอ และเป็นมาตลอด…

กลับเป็นสีดำเสียงเองที่จะยอมแพ้

เพราะงั้นเลยต้องตัดทิ้งไป…

เมื่อปีศาจกำจัดหัวใจทิ้งไป ถึงจะกลายเป็นปีศาจที่แท้จริง

 

สีดำน่ะ คือสีที่หมายถึงความชั่วร้าย ซ่อนเร้น และมืดมิด

แต่สำหรับเขาแล้ว สีดำมีความหมายตรงกันข้าม โดยเฉพาะเฟอร์ขนนกสีดำที่สวมทับบนเสื้อเชิ้ตลายหัวใจ

อาจเป็นเพราะคนๆนั้นเป็นคนสวมใส่ ถึงทำให้เขารู้สึกแบบนั้น…

โรซี่ผู้เป็นเหมือนสีขาว ส่วนเขาคือสีดำเหมือนเฟอร์ขนนกของเจ้าตัวที่จะโอบกอดอีกฝ่ายซุกซ่อนไว้ด้านในตลอดกาล

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s