[ Aldnoah.Zero ] NOVELBER | Day 22th : ซึมเศร้า [ Inaho x Slaine ]

Fan Fiction:      Aldnoah.Zero

Pairing:            ไคซึกะ อินาโฮะ x สเลน ทรอยยาร์ด

Note :               ร่วมกิจกรรม NOVELBER ของ @Novelber_TH

สปอยบางส่วนของตอนจบเล็กน้อย

 

ซ่า… ซ่า… ซ่า….

เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์อ่อนมองทะเลเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ท่ามกลางหาดทรายขาวและเสียงคลื่นซัดสาดมีเพียงตัวเขาที่ยืนนิ่งมองภาพราวต้องมนต์นี้เพียงผู้เดียว ร่างโปร่งบางค่อยๆเดินเข้าหาผืนน้ำที่อาบไปด้วยแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็น ปลายเท้าเปลือยสัมผัสกับน้ำทะเลที่สาดมากระทบหาดทราย ความเย็นทำให้เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าหลุบลงต่ำก่อนจะเดินลงไปในทะเลเรื่อยๆ

เมื่อเขาหยุดเสื้อสีขาวที่ใส่อยู่ก็เปียกชุ่มจมอยู่ในน้ำไปหมดทั้งตัว แสงสุดท้ายลับลาจากขอบฟ้าพาให้ทุกบริเวณมืดสนิท

สเลนถอนหายใจเบาๆหลับตาลงก่อนจะทิ้งกายลง

เกลียวคลื่นกลืนกินร่างเขาพัดพาออกไปไกลจากชายฝั่งและกดให้จมลึกใต้ผืนน้ำ เมื่อฝืนลืมตามองไปยังกำไลข้อมือสีเงินที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเขาก็ขยับยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา น้ำทะเลไหลเข้าปากและจมูกจนสำลัก ภายในลำคอเจ็บแสบแต่ในใจกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า

ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปใบหน้าคุ้นเคยของใครบางคนก็เข้ามาใกล้ แสงสีแดงจากกำไลข้อมือส่องสว่างเผยให้เห็นใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งฉายแววร้อนใจ

มุมปากสเลนขยับยิ้ม

…อินาโฮะ คุณเป็นใครกันแน่?

เมื่อความมืดเข้าปกคลุมไออุ่นก็เข้าโอบล้อมร่างกายเขา

 

ภายในบ้านหลังเล็กริมทะเล อินาโฮะนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงนอนที่มีร่างโปร่งบางนอนหลับใหลอยู่ เครื่องมือและอุปกรณ์แพทย์ถูกถอดออกจากร่างของสเลนไปนานแล้วหลังจากที่แพทย์ลงความเห็นว่าผู้ป่วยปลอดภัยและไม่มีอาการแทรกซ้อนจากการกลืนน้ำทะเล

เพียงแค่เจ้าตัวยังไม่อยากตื่นเลยยังไม่ฟื้นเท่านั้น

ก่อนจะจากไป แพทย์ประจำกองกำลังทหารซึ่งเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของอินาโฮะได้แจ้งถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งที่อยากจะเกิดขึ้นเนื่องจากผลการตรวจสารเคมีและฮอร์โมนในร่างกายของคนป่วยมีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

นักโทษพิเศษ สเลน ทรอยยาร์ด อาจจะอยู่ในภาวะซึมเศร้า หรืออาจจะเป็นโรคซึมเศร้าได้

หลังจากพยักหน้ารับรู้ อีกฝ่ายก็พยามซักถึงสาเหตุแต่อินาโฮะไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว ทำให้แพทย์ทหารได้แต่ส่งข้อมูลและการรักษาเบื้องต้นเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้ามาให้เขาทางคอมพิวเตอร์ทัชสกรีนพกพา และกำชับว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับนักโทษพิเศษสามารถเรียกตัวหน่วยแพทย์ด่วนได้

เมื่อไม่มีใครอยู่ในบ้านนอกจากเขาและสเลนที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง อินาโฮะก็นั่งมองนักโทษใต้การควบคุมของเขา ในหัวนึกถึงเอกสารที่ปลิวกระจายทั่วห้องหนังสือ

ซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่องในวันนี้

เอกสารพวกนั้นคือเอกสารลับของทางการที่อินาโฮะซ่อนไว้ในห้องลับหลังชั้นวางหนังสือ เนื้อหาของมันคือภารกิจจับตามองและควบคุมนักโทษพิเศษ สเลน ทรอยยาร์ด ผู้คุมคือ ร้อยเอกไคซึกะ อินาโฮะ

หลังจากที่โลกกับจักรวรรดิเวิสท์ตกลงทำสนธิสัญญาเป็นพัทธมิตร จักรพรรดินีอัสเซลัมก็ขอร้องให้ปล่อยตัวสเลน ทรอยยาร์ดที่ถูกปรักปรำความผิดเพื่อให้เรื่องทั้งหมดจบลง แม้ฝ่ายดาวอังคารจะไม่ต้องการให้สเลนรับโทษใดๆแต่ทางฝ่ายโลกกลับลงมติไม่ไว้วางใจและถือว่าสเลนคือนักโทษความเสี่ยงสูงผู้อาจก่อให้เกิดปัญหาและความขัดแย้งระหว่างโลกกับเวิสท์

ข้อสรุปที่ดีที่สุดคือปล่อยตัวสเลน ทรอยยาร์ดออกจากคุกได้ โดยมีเงื่อนไขคือลบความทรงจำทั้งหมดและฝังความจำใหม่ใส่ลงไป ที่สำคัญต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่ทางการทหารระดับสูง

ถึงแม้จะไม่เห็นด้วยแต่จักรพรรดินีอัสเซลัมก็ต้องยอมตกลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะกองกำลังโลกไม่ยอมถอยไปมากกว่านี้ และอัสเซลัมเองก็อดคิดไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับสเลน

หากลืมเลือนเรื่องเหล่านั้นไป อาจจะดีกว่า

ฮินาโฮะวิ่งวุ่นอยู่เป็นเดือนๆโดยมีอัสเซลัมและคนอื่นๆช่วยเพื่อดันตัวเองเข้าไปเป็นผู้ดูแลของสเลน เขาพยายามลดระดับการกักกันลงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เลือกสถานที่ที่อีกฝ่ายน่าจะชอบ อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองที่ผู้คนพลุดพล่านพอสมควรเพื่อไม่ให้มีใครสามารรถจดจำพวกเขาได้ เลือกสถานะที่จะใส่ไปในความทรงจำที่อีกฝ่ายจะไม่ตั้งกำแพงกับเขา

ผู้ช่วยกับนักวิจัยสิ่งมีชีวิตทางทะเล

หากเป็นไปได้ด้วยดี จากศัตรูอาจจะกลายเป็นเพื่อนก็ได้

ส่วนความรู้สึกของเขานั้น ช่างมันไปเลยก็ได้

ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี เขาอยู่ร่วมกับสเลนในบ้านริมทะเลนี้มาเกือบสามเดือนแล้ว ทุกอย่างไม่มีอะไรผิดปกติ สเลนไม่รู้ตัวเลยว่านอกจากเขาแล้วยังมีหน่วยทหารซุ่มสังเกตการณ์จำนวนหนึ่งพักอาศัยอยู่บริเวณรอบๆ แม้บ้างครั้งเจ้าตัวจะเอะใจกับความผิดปรกติบางอย่างแต่อินาโฮะก็โกหกออกไป

แม้ในใจจะไม่อยากโกหก แต่พอได้เห็นความสบายใจและด้านต่างๆของสเลนที่เขาไม่เคยได้เห็น อินาโฮะก็โกหกต่อเรื่อยๆจนยากจะถอนตัว

วันนี้เป็นวันที่เขาต้องเข้าเมืองไปพบเจ้าหน้าที่ระดับสูงเพื่อส่งรายงานพฤติกรรมและความเสี่ยงที่สเลนอาจจะทำให้เกิดสงคราม

อาจจะเป็นเพราะปริมาณยานอนหลับที่เขาผ่อนปรนเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ร่างกายสเลนรับยาหนักเกินไป อีกฝ่ายเลยตื่นขึ้นมาและค้นพบเอกสารลับพวกนั้นระหว่างที่เขากำลังเดินทางกลับ

ยังดีที่ไม่มีทหารยามคนไหนอยู่ใกล้เขตบ้านพักจนเห็นว่าสเลนอ่านเอกสารพวกนั้น ไม่งั้นคงถูกเก็บไปแล้ว

จากการรายงานทหารยามพบว่าจู่ๆสเลนก็วิ่งออกจากบ้าน เสียงกรีดร้องของนักโทษดังก้องทั่วหาดทรายแล้วเจ้าตัวก็หยุดนิ่งมองทะเล ก่อนจะเดินลงไปในทะเลท่ามกลางเกลียวคลื่นปั่นป่วนจากกระแสลม

เพื่อไม่ให้นักโทษรู้ว่ากำลังถูกจับตามอง เลยไม่มีทหารยามคนไหนเข้าไปช่วย

ถ้าว่าหากเขากลับมาไม่ทัน สเลนคง…

อินาโฮะเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของคนบนเตียง กำไลข้อมือที่เขาโกหกว่าซื้อมาเป็นของฝากแต่ที่แท้คือเครื่องระบุตำแหน่งในตอนนี้เปลี่ยนกลับมาเป็นสีเงินเหมือนเดิมแล้ว เขายกมืออีกฝ่ายขึ้นเป่าลมหายใจอุ่นร้อนใส่หวังว่าจะทำให้อุณหภูมิจากตัวเองทำให้อีกฝ่ายอุ่นขึ้น

นานทีเดียวกว่าเปลือกตาของสเลนจะเปิดขึ้นเพื่อมองเขา

อาจจะแค่ชั่วโมงสองชั่วโมง แต่มันยาวนานและหนักอึ้งในใจราวเป็นนิรันดร์ในความรู้สึกของอินาโฮะ

และยิ่งนานกว่านั้นเมื่อนัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าที่มองตรงมาว่างเปล่าไม่สะท้อนสิ่งใดๆในนั้น

ไม่มีแม้แต่เงาของตัวเขาเอง…

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s