Star Wars : : Nightmare [ Anakin x Obi-Wan ]

Fan Fiction:      Star Wars

Pairing:            อนาคิน สกายวอล์คเกอร์ x โอบีวัน เคโนบี

Note:                Timeline  รอยต่อระหว่าง Ep.II กับ Ep.III

 

ดวงตาสีฟ้าเข้มมองร่างที่ทอดกายนอนหลับสนิทอยู่บนแคปซูลรักษาก่อนจะขมวดคิ้ว จากหน้าจอรายงานผล บาดแผลบนตัวโอบีวันไม่มีอะไรร้ายแรง นอกจากการบาดเจ็บเล็กๆน้อยตามตัวก็มีแค่แผลบนศีรษะเท่านั้นที่น่าเป็นห่วง

แต่อาจารย์ก็ยังไม่ฟื้น

อนาคินเคาะนิ้วกับตัวแคปซูลย่างหงุดหงิด นี่กี่ครั้งแล้วที่เขาช่วยชีวิตโอบีวันเอาไว้ แล้วกี่ครั้งแล้วที่อาจารย์ของเขาถูกอะไรสักอย่างทุบหัวจนหมดสติตอนต่อสู้

พอคิดๆดูแล้ว เขาช่วยชีวิตอีกฝ่ายพอจะได้เป็นเจ้าของชีวิตเลยมั้ง

อนาคินคิดอย่างประชด

ภารกิจครั้งนี้ของพวกเขาคือลอบเข้ามาสืบข้อมูลของศัตรูในฐานทัพ ซึ่งแน่นอนว่ามันสำเร็จ แต่ว่าก่อนจะหลบหนีออกไป ทหารของฝ่ายตรงข้ามดันมาพบพวกเขาเข้าแล้วจากนั้นการต่อสู้ก็เกิดขึ้น อนาคินกับโอบีวันแยกกันสู้ หลังจบศึกของตัวเองอนาคินก็พบว่าอาจารย์นอนหมดสติอยู่และเหนือร่างนั้นคือศัตรูที่กำลังเงื้อหอกสายฟ้า

ชั่วพริบตาก่อนสายฟ้าจากปลายหอกจะสัมผัสกับร่างโอบีวัน อนาคินก็ทำให้ศัตรูลอยไปกระแทกผนังจนกระอักเลือด แม้จะตกใจกับพลังที่เพิ่มขึ้นของตัวเองแต่พาดาวันหนุ่มก็รีบวิ่งไปอุ้มอาจารย์แล้วหนีไปตามมุมอับของทางเดิน ลัดเลาะมาจนถึงห้องพยาบาลแห่งนี้ โชคยังดีที่ที่นี่น่าจะเป็นห้องปลดประจำการแล้ว เหมาะเป็นแหล่งซ่อนตัวชั้นเยี่ยม

ปิ๊ป! ปิ๊ป!

แคปซูลรักษาร้องขึ้นเมื่อตรวจพบสิ่งผิดปกติในร่างกายของคนป่วย ดวงตาสีฟ้าเข้มก้มมองหน้าจอ บนนั้นระบุว่าตำแหน่งหลังคอของโอบีวันมีอะไรบางอย่างติดอยู่ จากรูปร่างที่แสดงออกมาของสิ่งนั้นน่าจะเป็นลูกดอกอาบยา

นี่คงเป็นสาเหตุที่จนป่านนี้คนๆนี้ก็ยังไม่ฟื้น

ร่างสูงก้มลงโน้มตัวโอบศีรษะอาจารย์ขึ้นแล้วเอื้อมมือกลไปดึงเอาสิ่งนั้นออก ระหว่างที่กำลังดึงปลายจมูกเขาพลันสัมผัสกับแก้มของอีกฝ่าย ความรู้สึกวูบวาบแล่นเข้ามาพาให้สมองมึนงง

มือเขาถอนลูกดอกออกแล้ว แต่จมูกยังคงวนเวียนสูดกลิ่นของอาจารย์จากแก้มที่มีแผลประปราย

นุ่มไม่เท่าแพดเม่ กลิ่นก็ไม่หอมเหมือนดอกไม้ แต่… ชวนให้ใจเต้นเหลือเกิน

ปลายลิ้นแตะเลียเลือดจากใบหน้าที่ยังคงหมดสติช้าๆ ทันทีที่รับรสกลิ่นคาวราวกับรู้สึกถึงอำนาจ ชวนมึนเมา นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เขาได้ใกล้ชิดกับโอบีวันแบบนี้ ในตอนที่อีกฝ่ายป้องกันตัวเองไม่ได้

อนาคิดคิดว่าอาจารย์อ่อนแอกว่าตัวเองมาตลอด แม้ทุกคนจะคิดว่าโอบีวันแข็งแกร่ง แต่เขารู้… มีแค่เขาที่รู้ว่าโอบีวันอ่อนแอกว่าเขา มีพลังน้อยกว่าเขา

โอบีวันเป็นเจไดที่สมบูรณ์แบบ  ใช่ เป็นแบบอย่างของเจไดที่ดี งดงาม สง่า ใจเย็น อ่อนโยน และบริสุทธิ์

ปลายนิ้วอนาคินไล้ลงปลดชุดของคนบนแคปซูลออก สัมผัสกับผิวและกล้ามเนื้อสวยได้รูป

พาดาวันหนุ่มละจากใบหน้าอาจารย์ วูบเดียวก็พาร่างตัวเองทาบทับร่างเปลือยเปล่าบนแคปซูลรักษา ดวงตาสีฟ้าเข้มก้มมองโอบีวันที่อยู่ใต้ร่างตัวเอง ความรู้สึกแปลกๆไร้ที่มีพลุกพล่านไปทั่วตัว

โอบีวันดูบริสุทธิ์เหลือเกิน…

บริสุทธิ์จนบางครั้งเขาก็นึกอยากทำให้ร่างนี้แปดเปื้อน ทำให้ใบหน้าที่แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนบิดเบี้ยวสักครั้ง ทำให้คนที่ทุกคนมองว่าเป็นอาจารย์เจไดที่ดีแสดงส่วนลึกอันอ่อนแอออกมา

เพราะเขารู้โอบีวันไม่ได้แข็งแกร่ง

เป็นเขาต่างหากที่มีพลังมากกว่า… อนาคินเคยคิดว่าโอบีวันอาจอิจฉาเขาเลยไม่ยอมรับให้เขาเข้ารับการทดสอบ แต่คิดดูดีๆแล้วนั่นไม่ใช่เหตุผลหรอก เป็นเพราะโอบีวันยังมองเขาเป็นเด็กเหมือนเมื่อตอนรับเขาเป็นพาดาวันใหม่ๆต่างหาก

แต่โอบีวันคิดผิด เขาไม่ใช่เด็กแล้ว…

ร่างที่หมดสติเริ่มขยับเปลือกตาช้าๆ อนาคินขยับยิ้มเย็นก่อนวาดมือใช้พลังสั่งให้แคปซูลรักษาฉีดยากล่อมประสาทให้อีกฝ่าย โอบีวันลืมตาขึ้นอย่างมึนงง ฤทธิ์ยาทำให้สมองเบลอภาพที่มองเห็นตรงหน้าเป็นเพียงภาพเลือนราง ร่างกายหนักอึ้งขยับตัวไม่ได้เหมือนกับตกอยู่ในห้วงฝัน

“อ..อนาคิน นั่นเจ้าหรือ?”

“ใช่แล้วอาจารย์” พาดาวันหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหู ริมฝีปากขบกัดใบหูเบาๆจนคนด้านล่างรู้สึกเจ็บ ไล่ปลายนิ้วข้างขวาที่เป็นมือกลลงต่ำสัมผัสกับผิวกายร้อน ความเย็นจากโลหะทำให้โอบีวันสะดุ้งเฮือก แต่ภาพที่มองเห็นก็ยังเลือนรางไม่ชัดราวกำลังฝัน มือกลของคนด้านบนลูบไล้ผ่านกล้ามเนื้อได้รูปปัดป่ายสร้างความรู้สึกร้อนผะผ่าวกระจายไปทั่ว

โอบีวันสะบัดหัวไล่ความมึนงงพลางกระถดตัวถอยหนี ทว่ามืออุ่นร้อนอีกข้างกลับกดตัวเขาไว้กับเตียงแน่น ดวงตาสีฟ้าเข้มมองสบลงมานั้นเต็มไปด้วยความโลภกระหาย

นี่เป็นความฝัน… โอบีวันคิดขณะรวมสติที่ถูกตีกระเจิงด้วยมือกลเย็นและริมฝีปากอุ่นร้อน แม้อนาคินพาดาวันของเขาจะดื้อและหัวแข็งไปบ้างแต่ดวงตาสีฟ้าเข้มนั้นก็ไม่เคยมองเขาด้วยสายตากระหายอยากแบบนี้

แถมนี่ยังผิดธรรมเนียมเจได

ร่างกายที่เป็นพรหมจรรย์คือวิถีแห่งการควบคุมพลังอย่างหนึ่ง การไม่ระงับความรู้สึกทางกายคือสิ่งที่ผิด ความรู้สึกที่เกิดคือสิ่งผูกมัด โอบีวันไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าคนด้านบนกำลังจะทำอะไร

“ยะ..หยุด อ๊ะ! อือ…” เสียงร้องห้ามเปลี่ยนเป็นเสียงครางเมื่อมือกลเลื่อนตัวไปยังส่วนอ่อนไหวเข้ากอบกุมส่วนแข็งขืนที่ตื่นตัวตามอารมณ์วาบวามพลุกพล่าน อนาคินมองร่างไร้อาภรณ์ของอาจารย์ที่บิดเร้าขยับเข้าแนบชิดกับตัวเขาอย่างควบคุมไม่ได้

ร่างกายไร้เดียงสาของโอบีวันน่าสนุกเหลือเกิน เพียงเลื่อนมือปลุกเร้าขยับไปตามผิวกายอีกฝ่ายก็ตอบสนองทั้งที่ใจขัดขืน ดวงตาสีฟ้าซีดฉายแววปรามมิยินยอมแต่กลับขัดขืนความรู้สึกมืดดำที่ถูกเขาปลุกไม่ได้

อนาคินจรดริมฝีปากลงขบกัดผิวกายอีกฝ่าย ผิวขาวๆแต่งแต้มด้วยสีแดงและรอยฟัน

มีเพียงแค่เขารู้จักด้านนี้ของโอบีวัน โอบีวันที่ไม่ได้สูงส่งเยือกเย็นควบคุมอารมณ์ตัวเองเสมอ

มีแค่เขาที่รู้ว่าโอบีวันกลัวการบินแบบผาดโผน มือที่เคยลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยนในตอนเด็กมักจะเกร็งจิกเวลาที่เขาแกล้งบินฉวัดเฉวียดไปมา จากนั้นอาจารย์ก็จะบ่นเขาทั้งๆที่ใบหน้าซีดเผือด

อนาคินคิดว่ามันน่ารัก

“อือ… อ๊ะ จะ..เจ็บ! อึก!” โอบีวันกัดปากแน่นกลั้นเสียงที่หลุดจากลำคอ ลมหายใจหอบกระชิด ช่องทางที่ไม่เคยถูกรุกล้ำถูกนิ้วเย็นๆของผิวโลหะแทรกเบิกทาง อนาคินเลื่อนตัวขึ้นเปิดปากที่ขบแน่นออกก่อนมอบจุมพิตหวานล้ำขณะขยับปลายนิ้วและเพิ่มจำนวนนิ้วเพิ่มเรื่อยๆ

ร่างโอบีวันสะท้านเกร็ง ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยพาเอาสติเขาลอยคว้างไปหมด จูบแรกในชีวิตปลุกเร้าอารมณ์วาบวาม มือสองข้างยกขึ้นจิกแผ่นหลังคนด้านบนแน่น เรียวขาสองข้างเบียดเข้าหาสิ่งที่รุกล้ำอย่างเสียวซ่านควบคุมไม่อยู่

หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดแน่น สามัญสำนึกเตือนให้โอบีวันรู้ว่าสิ่งนี้มันผิด

“หยุดเถอะ”

คำร้องขอถูกตอบรับเพียงสายตาโลภกระหายมองตรงมา อนาคินยิ้มเย็น ในใจรู้สึกถึงอำนาจที่เหนือกว่าอาจารย์ “ขอร้องข้าสิ โอบีวัน ขอร้องอนาคิน ขอร้องพาดาวันของท่าน”

“เจ้าไม่ใช่อนาคิน” โอบีวันสั่นศีรษะ ก่อนจะหวีดร้องขึ้นเมื่อนิ้วเย็นของมือกลถูกถอนออกแล้วเติมเต็มด้วยสิ่งแข็งขืนที่ใหญ่กว่า

ดวงตาสีฟ้าเข้มมองใบหน้าของคนด้านล่างที่มีหยดน้ำตาคลอในดวงตาคู่สวย

ใบหน้านั้นทำให้อนาคินกระหายอยากครอบครองคนตรงหน้ามากขึ้นไปอีก เขาขยับกายแทรกลึกเข้าไปอีก ถอดออกมาแล้วแทรกลึกเข้าไปมากยิ่งขึ้น โอบีวันผวาขึ้นมากอดเขาแน่น แขนทั้งสองข้างเขาโอบกอดคนในอ้อมแขนจนแทบจมมิดมอบสัมผัสล้ำลึกร้อนแรงปลุกเร้าอารมณ์เบื้องลึกให้กับอาจารย์

เสียงคุ้นเคยครางหวานหูดึงอารมณ์ให้ล้นเอ่อ…

อนาคินพยายามคิดว่าความรู้สึกและความสัมพันธ์ที่เขามีให้กับโอบีวันคือบุตรกับบิดา แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อฟังโอบีวัน แถมบางครั้งยังรู้สึกสนุกเวลาแกล้งขัดอีกฝ่าย

อยากก้าวไปเหนือกว่า อยากให้โอบีวันรู้สึกถึงพลังของเขา อยากให้โอบีวันเลิกคิดว่าเขายังเป็นเด็กน้อยสกายวอล์คเกอร์ อยากครอบครองคนในอ้อมแขนและกักขังให้อยู่ใต้อำนาจไม่ให้ไปไหน

ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่…

ตอนที่อีกฝ่ายนอนกอดเขาในยามเด็กเมื่อคราวฝันร้าย

ตอนที่เขาค้นพบความอ่อนแอเล็กๆน้อยๆที่แสนน่ารักของอาจารย์

ตอนที่เขาสูงกว่าอีกฝ่ายโตพอที่จะโอบกอดโอบีวัน

ตอนที่เขาช่วยเหลือชีวิตอีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วตระหนักว่าโอบีวันไม่มีทางมีชีวิตอยู่ถ้าขาดเขา

ใช่… ชีวิตของโอบีวันเป็นของเขา

เขามีสิทธิ์ครองครอง เขามีสิทธิ์ตักตวงทุกๆอย่างจากโอบีวัน

ความคิดนั้นทำให้อนาคินดูดกลืนคนด้านล่างมากยิ่งขึ้นอีก มอบสัมผัสที่ร้อนแรงกระซิบเรียกชื่อแผ่วเบาอย่างสุขสมกับสิ่งที่ตักตวงมา

“โอบีวัน… อาจารย์…”

“อ๊า…อ๊ะ…อ๊ะ…อือ!”

สัมผัสหนักหน่วงรั้งเอวโอบีวันให้แนบชิดกล้ามท้องอนาคินมากขึ้น เสียงคุ้นหูที่เรียกทั้งชื่อของเขาทั้งเรียกว่าอาจารย์ฉุดรั้งสติที่ปลิวหายจากอารมณ์พร่าพรายกลับมาเป็นพักๆให้ปวดร้าวกับความผิดบาป

นี่เป็นแค่ความฝัน… โอบีวันคิดทั้งๆที่ร่างกายย้ำเตือนถึงความเป็นจริง แต่นี่เป็นแค่ความฝัน…

โอบีวันย้ำกับตัวเองซ้ำๆ

“อ๊ะ…อ๊า…!!” ความปรารถนาลุกโชนถูกปลดปล่อย ของเหลวอุ่นร้อนแผ่ซ่านกระจายไปทั่วกล้ามท้องอนาคินพร้อมๆกับที่เขาเองก็ปลดปล่อยในช่องทางอุ่นร้อนของโอบีวัน

ดวงตาสีฟ้าซีดมองเขาอย่างปวดร้าวแต่ฉ่ำปรอยด้วยแรงอารมณ์

อนาคินกอดร่างอาจารย์ตัวเองแน่น มอบจุมพิตวาบวามบนริมฝีปากที่บวมช้ำจากการขบกัดกลั้นเสียงของโอบีวัน

…อย่าคิดว่ามันจะจบลงง่ายๆสิ อาจารย์

 

รุ่งเช้า โอบีวันขยับตัวช้าๆก่อนจะเปิดเปลือกตาสีฟ้าซีดขึ้นมองบริเวณรอบๆ ตอนนี้เขากำลังอยู่บนแคปซูลรักษา เจไดหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงก่อนจะพบอนาคินพาดาวันของเขากำลังนอนพิงกำแพงอยู่ห่างไปไม่ไกล

เรื่องราวเมื่อคืนวาบเข้ามาในหัวทำให้เขาเบิกตากว้าง

แต่เมื่อพิจารณาดีๆแล้ว ร่างกายเขาก็ปกติดี เสื้อผ้าก็อยู่ครบ

เมื่อคืนเป็นแค่ความฝัน… โอบีวันสรุปกับตัวเองพร้อมๆกับที่อนาคินลืมตาตื่นและลุกเดินเข้ามาใกล้

“โอบีวัน ท่านรู้สึกดีขึ้นหรือยัง” มือที่เป็นแขนกลพยุงร่างอาจารย์ให้ลุกยืน หลังจากตรวจดูบาดแผลที่ถูกรักษาโดยแคปซูลรักษาเรียบร้อยแล้ว อนาคินก็ต้องเอ่ยปากถามเมื่ออาจารย์ของเขายังดูมึนงง “ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไรหรอก” โอบีวันสะดุ้งเฮือก ปลายนิ้วของอนาคินที่สัมผัสตัวเขาทำให้โอบีวันรู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็รีบสลัดมันออกจากหัวเมื่อนึกถึงภารกิจที่ยังคั่งค้างอยู่ “เมื่อคืนข้าแค่ฝันร้าย พวกเขารีบหลบจากฐานทัพนี่เถอะ”

พูดจบเจไดหนุ่มก็รีบเดินออกจากห้อง ทิ้งให้พาดาวันของตัวเองมองตามหลัง

อนาคินขยับยิ้ม…

โอบีวัน หากท่านคิดว่ามันคือฝันข้าก็จะให้มันเป็นความฝัน เสียแต่ว่าจากนี้ไปท่านจะฝันถึงมันบ่อยขึ้น… บ่อยจนเมื่อข้าสัมผัสท่านยามมีสติรับรู้ท่านจะไม่สามารถขัดขืนข้าได้

เพราะว่าข้าเหนือกว่าท่าน… เพราะว่าท่านเป็นของข้า…

อนาคินจูบหลังมือซ้ายตัวเองที่ถูกโอบีวันข่วนยามอารมณ์พุ่งขึ้นสูงแผ่วเบา

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s