[AU QZGS ] ต่ายหลานในป่าใหญ่ [ เยี่ยหลาน ]

Fan Fiction:           Quanzhigaoshou ( เทพยุทธ์เซียน Glory / The King’s Avatar / Master of Skill )

Pairing:                  เยี่ยซิว x หลานเหอ

Note:                      AU อย่าสนเนื้อเรื่องมันเลย… จริงๆนะ อย่าสนมันเลย (//เอามือปิดหน้า)

 

 

 

กระต่ายป่ามักเป็นเผ่าพันธุ์ที่ถูกสัตว์อื่นล่าจับกินเป็นอาหารเสมอ ดังนั้นเพื่อเป็นการป้องกันตัว ธรรมชาติจึงมอบสัญชาตญาณการระวังภัยสูงมากให้กับกระต่ายเพื่อจะได้มีชีวิตรอดยามอยู่อาศัยในป่า แต่สัญชาตญาณนั้นก็ต้องอาศัยทั้งประสบการณ์ ทั้งการขัดเกลา

ดังนั้นกระต่ายบ้านพันธุ์ฮอลแลนด์ลอปสีขาวที่พึ่งถูกปล่อยเข้าป่ามาได้ไม่ถึงปีย่อมไม่มีทางรอดพ้นจากคมเขี้ยวของผู้ล่าได้เลย

หลานเหอตัวสั่นเทาขณะช้อนตามองร่างสูงที่คร่อมอยู่เหนือร่างตัวเองอย่างหวาดกลัว เขี้ยวคมสีขาวในปากของอีกฝ่ายวาววับราวกับจะจ้วงกัดเขาในเสี้ยววินาที ยิ่งร่างด้านบนแสยะยิ้มกระต่ายน้อยก็ยิ่งอยากร้องไห้ ในหัวพลันนึกถึงเรื่องกระต่ายถูกเสือกินที่ชุนอี้เหล่าเล่าให้ฟังตอนนั่งกินอาหารเย็นด้วยกันเมื่อวานก่อน

นะ..น่ากลัว

หลานเหอพยายามหดตัวให้เล็กลงทั้งๆที่รู้ดีว่าไม่มีทางหนีจากการกักกันของผู้ล่า ชุนอี้เหล่าเล่าว่าเสือตัวนั้นค่อยๆใช้คมเขี้ยวฉีกเนื้อกระต่ายช้าๆทั้งที่กระต่ายตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่ จากนั้นก็แทะเล็มจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ร่างด้านบนก็มีเขี้ยวคมเหมือนกัน แต่ว่า…

“คะ..คุณเป็นแมวไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาล่าผมล่ะ?” หลานเหอถามเสียงสั่น แมวตัวโตด้านบนเหนือร่างเขาคือแมวเถื่อนเลื่องชื่อของป่ากลอรี่ นามเยี่ยซิว

ชุนอี้เหล่า ซี่โจวกับเพื่อนพ้องคนอื่นๆต่างก็เตือนเขาว่าให้ระวังแมวเถื่อนเยี่ยซิวเอาไว้ อย่าได้เข้าไปใกล้หรือพูดคุยด้วยแม้แต่พูดแค่ครึ่งคำก็ไม่ได้ ถึงตอนฟังหลานเหอจะสงสัยแต่ท่าทางของทุกคนดูจริงจังราวเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เป็นคำสั่งสำหรับตัดสินอนาคต เขาเลยเชื่อฟังมาโดยตลอด

แต่วันนี้ ขณะที่เขากำลังเดินหาแครอทเพื่อนำกลับไปกินเป็นอาหารเย็น จู่ๆเยี่ยซิวก็เข้ามาตะปบแล้วกดเขาลงกับพื้นพร้อมประกาศก้องว่าวันนี้แหละจะกินเขาให้ได้

นี่มันใช่หรือ! นี่มันใช่รึเปล่า! อีกฝ่ายคือแมวนะ แมวที่ไหนเป็นผู้ล่าบ้างเล่า!?

ตอนที่เขายังถูกเลี้ยงในบ้านไม่ได้ถูกนำมาปล่อยที่ป่า พวกแมวเพื่อนบ้านของเขาน่ารักจะตาย นิสัยดีสุดๆว่างๆก็ชอบเอาของกินมาให้เขาเสมอ

ตะ..แต่แมวเยี่ยซิวนี่อะไร!? ถึงจะมีฉายาว่าแมวเถื่อน แต่แมวก็คือแมวไม่ใช่เหรอ!?

ยิ่งมองรอยยิ้มของอีกฝ่ายหลานเหอก็ยิ่งอยากร้องไห้ ภาพแมวเพื่อนบ้านผู้แสนดีถูกภาพตรงหน้าลบออกไปจากหัวจนหมดสิ้น

อ่า… นี่เขาจะตายเพราะถูกแมวกินหรือ กระต่ายในเรื่องเล่าของชุนอี้เหล่ายังตายเท่กว่าเขาตั้งเยอะ!

“ทำไมจะล่าไม่ได้ล่ะ ในเมื่อกระต่ายเป็นเผ่าพันธุ์ที่ถูกกินมาตั้งนานแล้วนี่น่า” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยตอบกลับมาทำเอาหลานเหอหน้าหงิก

“แต่คุณเป็นแมวนะ! แมวที่ไหนกินกระต่าย!!”

“เฮ้อ… เสี่ยวหลานเอ๊ยเสี่ยวหลาน” เยี่ยซิวลูบหัวเขาเบาๆ “คุณไม่รู้หรือว่าแมวกับเสือเป็นสัตว์ตระกูลเดียวกัน”

“รู้สิ!”

“แล้วเสือก็กินกระต่ายถูกไหม?”

“…” ก็ถูก หลานเหอแอบพยักหน้าพร้อมกับรู้สึกว่ามือที่ลูบหัวเขาอยู่เริ่มเลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ ปลายนิ้วร้อนแตะบนลำคอพลางลูบไปมาแผ่วเบา ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวาบไปทั่วร่างกระต่ายน้อย หลานเหอคิดจะกระถดตัวหนีแต่ไม่ทันจะได้ขยับเยี่ยซิวก็ก้มตัวลงมากระซิบเสียงแหบพล่า

“ก็เกออยากกินเสี่ยวหลาน… มันก็ไม่ผิดอะไรนี่นา”

“ตะ..แต่ว่า  อื้อ!”

หลานเหอสะดุ้งเฮือก ลำคอถูกขบกัดจนเจ็บแปลบ จมูกรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดลอยออกมาจางๆปลุกความคิดที่ว่าจะถูกกินทำเอาร่างเกร็งสั่นระริกไปทั่วทั้งตัว เยี่ยซิวค่อยๆเลียกินของเหลวสีแดงที่ไหลอาบลำคอระหงพร้อมดูดเม้นจนผิวขาวแต่งแต้มไปด้วยรอยสีกุหลาบ มือสองข้างเริ่มลงต่ำปลดชุดหลานเหอออกเผยให้เห็นผิวเนียนไร้ตำหนิ

“อ๊ะ!!”

ปลายนิ้วเรียวพรมลูบไล้ไปทั่วร่างเปลือยเปล่าปลุกเร้าอารมณ์วาวหวิวจนหลานเหอบิดเกร็ง ไหนจะลิ้นที่ดูดเม้มไปทั่ว ไหนจะมือที่บดคลึงไปทุกส่วนทำเอาหลานเหอน้ำตาคลอ ความรู้สึกแปลกๆที่เขาไม่เคยรู้สึกสร้างความปั่นป่วนให้กับร่างกาย

ทั้งรู้สึกดีจนแทบบ้า และทรมานจนแทบบ้า

ร่างกายไร้เดียงสาถูกกระตุ้นจนเรื่อแดงร้อนรุ้มไปทั้งตัว

“อ๊า…!! ยะ..หยุดนะ!” กระต่ายน้อยหวีดร้อง จู่ๆหางตัวเองก็ถูกกระตุก แมวตัวโตลูบหางเขาไปมาก่อนที่ริมฝีปากจะขบกัดเบาๆบนหูยาวที่เขาใช้ปิดหน้าตัวเองไว้ อีกฝ่ายกัดหูเขาแล้วดึงให้เขาเผยใบหน้า

หลานเหอช้อนตามองอีกฝ่ายดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำ “คุณจะกินผมจริงๆหรือ?”

ภาพตัวเองกำลังจะกลายเป็นเศษเนื้อทำเอาหลานเหอน้ำตาร่วงเผาะๆ แต่แทนที่เยี่ยซิวจะสงสาร หลานเหอกลับได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆพร้อมกับเสียงตอบหนักแน่นว่า “กิน”

ฮือ… แมวนิสัยไม่ดี

ราวกับยืนยันคำตอบอันโหดร้าย ริมฝีปากเยี่ยซิวขยับลงครอบครองตุ่มสีอ่อนชูชันตรงแผ่นอก ฟันคมๆดูดดึงขบกัดเบาๆปลุกเร้าจนเปียกชุ่ม ส่วนมือข้างที่ไม่ได้เล่นหางปุยก็ขยับลงต่ำกว่าเดิมเข้ากอบกุมแก่นกายร้อนผ่าวแข็งคัด รูดขึ้นลงจนสิ่งนั้นแข็งคัดยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วกระต่ายน้อยจิกพื้นหญ้าข้างตัวระบายอารมณ์เสียวซ่าน

“อ๊ะ…อ๊า… อื้อ!”

เยี่ยซิวฉวยจังหวะที่หลานเหอกำลังไม่สนใจสิ่งอื่นขยับนิ้วส่งเข้าเบิกทางช่องทางด้านหลังใต้ปุยหางสีขาว แม้เขาจะพยายามเบามือแต่หลานเหอกลับสะดุ้งเฮือกผวากอดเขาแน่นด้วยความเจ็บ

“ไม่กินได้ไหม” หลานเหออ้อนวอนเสียงสั่น

“แต่เกอหิวมาก เสี่ยวหลานทรมานเกอลงเหรอ?” เยี่ยซิวอุ้มอีกฝ่ายนั่งตักทั้งๆที่นิ้วยังไม่ขยับเคลื่อนออก

“ตะ.. อ๊ะ.. แต่มันเจ็บ”

“แต่เกออยากกิน”

“แต่… แต่ถ้าผมถูกกินผมก็ตายสิ!” หลานเหอโวยวายใส่พร้อมทุบมือลงไปบนบ่าเยี่ยซิว ทว่าผลการขยับตัวกลับทำให้ปลายนิ้วที่คั่งค้างด้านหลังขยับลึกเข้าไปอีกจนกระทบจุดอ่อนไหว ใบหน้ากระต่ายน้อยแดงก่ำ ขบริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียง

“ไม่ตายหรอก เกอสัญญา” เยี่ยซิวจูบขมับชื้นเหงื่อพลางกระซิบปลอบ “เสี่ยวหลานคนดี จำเกอไม่ได้หรือ เกอจะทำให้ผู้มีพระคุณตายได้ยังไง เกอจะทำให้เสี่ยวหลานรู้สึกดีต่างหาก”

“เราเคยเจอกัน?” หลานเหอเอียงคอถามอย่างสงสัย

“อืม…” เยี่ยซิวรีบส่งนิ้วเข้าไปเพิ่ม อ้อมแขนกอดกระชับร่างเล็กให้เข้ามาแนบชิดอีก “ถ้าเสี่ยวหลานเลิกทรมานเกอ เกอจะเล่าให้ฟัง โอเคไหม?”

“ผมจะไม่ตายแน่นะ?” ภาพตัวเองกลายเป็นกองกระดูกยังคงอยู่ในหัวหลานเหอ

“เกอสัญญา”

“กะ..ก็ได้”

สิ้นคำร่างสูงพลันยิ้มร่า เพิ่มจำนวนนิ้วขึ้นเป็นสามนิ้ว..สี่นิ้ว ขยับหมุนวนดึงเข้าดึงออกเป็นจังหวะ แล้วเร่งจังหวะขึ้นเร็วอีก หลานเหอบดเบียดสะโพกตอบรับโดยไม่รู้ตัว

“อ๊ะ..อ่า..” ปลายนิ้วกระต่ายจิกแน่นบนบ่าแกร่ง เยี่ยซิวจรดริมฝีปากบนผิวขาวนุ่มขบกัดฝากรอยฟันไปทั่วทุกที่ที่เคลื่อนผ่าน ส่วนมือด้านล่างก็ฟ้อนเฟ้นเอ็นดูแก่นกายเล็กปลายยอดชุ่มเปียก

ยิ่งลมหายใจหลานเหอหอบกระชั้น ปลายนิ้วแมวยิ่งเร่งจังหวะ

ทว่าอีกเพียงนิดจะถึงฝั่งฝัน มืองสองข้างที่ปรนเปรอความปรารถนากลับหยุดกระงักกระชากสติที่เกือบขาวโพลนของหลานเหอให้กลับมา

คนที่ถูกทำให้อารมณ์ค้างมองอีกฝ่ายด้วยความตัดเพ้อปนไต่ถาม ก่อนจะรีบเสหลบสายตาที่มองตรงมาราวอยากกลืนกินไปทั้งตัว หลานเหอหน้าแดงก่ำร้อนวูบวาบไปทั่วเขินอายกับสายตาคู่นั้น

เยี่ยซิวดันร่างเล็กบนตักให้นอนราบลงกับพื้นหญ้า จากนั้นปลดชุดตัวเองออกเผยให้เห็นความปรารถนาใหญ่โตที่จุดกึ่งกลางด้านล่าง

หลานเหอเลื่อนสายตาไปมองหน้ายิ่งแดงก่ำกว่าเก่า เยี่ยซิวหัวเราะขบขันในลำคอ อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงขบปลายหูสีขาวฟู

“เสี่ยวหลาน…เป็นของเกอนะ” ร่างสูงกระซิบอ้อนเสียงแหบพร่าพร้อมยกขาเรียวขึ้นให้แนบข้างสะโพกตัวเองแล้วรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบชิด ก่อนสอดแทรกความปรารถนาเข้าไปในช่องทางคับแคบ

“อ๊า!!!” หลานเหอหวีดร้องลั่น ขนาดที่ใหญ่กว่านิ้วมือที่ถูกถอนออกสร้างความเจ็บแปลบจนร่างกายคล้ายถูกแยกเป็นสองส่วน เยี่ยซิวรีบก้มลงพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานชื้นเหงื่อพร้อมกับขยับกายส่งตัวเองเข้าไปในส่วนลึกให้ลึกมากกว่าเดิม

จากนั้นก็ถอดออกช้าๆแล้วย้ำแน่นลึกเข้าไปยิ่งกว่า และยิ่งกว่าเดิมมากขึ้นอีกในครั้งถัดๆมา

ร่างหลานเหอสั่นระริก ทุกๆการขยับเข้าออกแม้จะเชื่องช้าทว่าหนักแน่นสร้างความทรมานปนวาบหวิว อีกใจก็อยากให้คนด้านบนหยุด แต่อีกใจก็อยากให้การกินนี้ดำเนินต่อไป

ที่กระต่ายในเรื่องเล่าของชุนอี้เหล่าตายเป็นเพราะการกินนั้นสร้างความปั่นป่วนจนร่างกายเกินรับไหวหรือไม่

เพราะการถูกกินแบบนี้มัน…

หลานเหอไม่อยากถูกกินจนตาย แต่ร่างกายก็สุขสมตอบสนองอีกฝ่ายอย่างควบคุมไม่ได้

“อึก!!” ช่องทางคับแคบอ่อนนุ่มอุ่นร้อนบีบรัดแก่นกายเยี่ยซิวแน่นจนเขาต้องขบกรามตัวเองห้ามไม่ให้ทำตามใจอยากเร่งจังหวะกระแทกเข้าไปสุดแรงอย่างใจคิด แมวหนุ่มจูบซับหยาดน้ำที่หางตาของกระต่ายด้านล่างพร้อมพูดปลอบประโลมให้อีกฝ่ายหายเกร็ง เสียงอ่อนโยนพูดกล่อมปลอบจวบจนร่างเล็กหายสั่นด้วยความเจ็บเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานหูเขาถึงได้ถอนหายใจ

“อ่ะ.. อือ!” หลานเหอบดเบียดร่างกายเข้าหา ทั้งในหัวทั้งในหูอื้ออึง สองมือปัดป่ายไปทั่ว ฝ่ามือเล็กสัมผัสผ่านแผ่นอกเยี่ยซิวโดยไม่รู้ตัวจุดไฟอารมณ์ให้เยี่ยซิวลุกพรึบโหมแรงกว่าเดิม แมวหนุ่มหลุดเสียงคำรามปรามมือซนเบาๆแต่อีกคนด้านล่างไม่สนใจเลย

ปลายเล็บกระต่ายน้อยจิกผิวแมวด้านบนระบายอารมณ์เสียวซ่าน แต่กลับจะทำให้ตัวเองเสียวซ่านมากขึ้นอีก

“เสี่ยวหลาน…” เยี่ยซิวขบกรามแน่น มือสวยยกขาเรียวขึ้นพาดบ่า โน้มตัวก้มจูบหน้าผากแดงซ่านของกระต่ายน้อย “ถ้าซุกซนไปทั่วได้อย่างนี้ งั้นเกอไม่เกรงใจแล้วนะ”

สิ้นคำ จังหวะเนิบช้าก็แปรเปลี่ยนเป็นโหมกระหน่ำ

“อ๊า! ยะ..อ่า ช้าหน่อย อ๊า..” ร่างกระต่ายน้อยบิดเร้าสะท้านหอบ ทั้งเสียงครางเสียงร้องห้ามปนกันไปมั่ว “อือ! ผะ..ผมไม่ไหวแล้ว”

“ไม่ไหวยังไงหืม?” เยี่ยซิวหยุดขยับตัว เลื่อนปลายนิ้วไปแตะส่วนที่เชื่อมต่อพวกเขาไว้ด้วยกันพลางยิ้มพราย “ตรงนี้ของเสี่ยวหลานยังโอบรัดเกอไม่ยอมปล่อยเลย ไม่ไหวตรงไหน”

“มัน… รู้สึกดีเกินไป” หลานเหอช้อนตามองตอบทั้งน้ำตานองหน้า ไม่รู้ว่าตัวเองร้องเพราะเจ็บหรือร้องเพราะไม่รู้จะจัดการความร้อนรุ่มนี้ยังไง “ถ้ารู้สึกดีมากกว่านี้ผมตายแน่ คะ..คุณบอกว่าจะไม่ให้ผมตายไม่ใช่หรือ”

หลานเหอน้ำตาร่วงเผาะ

ผึ่ง!! สติเยี่ยซิวขาดสะบั้น เส้นความอดทนกระจุยกระจาย

“อ๊า อ๊ะๆๆ”

ร่างสองร่างขยับเข้าหากันแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางหวานร้องกระชั้นตามจังหวะการรุกไล่ที่ทั้งรัวเร็วทั้งยาวนานจนหาที่สิ้นสุดไม่ได้ หลานเหอโอบมือกอดรัดร่างด้านบนจนแผ่นหลังอีกฝ่ายเป็นรอยแดง เรียวขาสั่นระริกอาบไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นที่ปลดปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

แม้เขาจะเหนื่อยหอบจนแทบสลบแต่เยี่ยซิวก็ยังไม่ปล่อยเขา

ท่ามกลางความพร่ามัวร้อนแรงรุ่มร้อนของอารมณ์ ความคิดที่ว่ากระต่ายในเรื่องเล่าของชุนอี้เหล่าตายเพราะการกินนั้นสร้างความปั่นป่วนจนร่างกายเกินรับไหวหรือไม่ กลับเข้ามาในหัวหลานเหออีกครั้ง

“เสี่ยวหลานของเกออร่อยจัง…” เยี่ยซิวกระเสียงพร่าพร้อมขยับตัวสอดแทรกลึกเข้าอีก “ให้กินตลอดชีวิตก็ยังได้เลย”

ตาย… ตายแน่ๆ

หลานเหอโอดครวญในใจทั้งๆที่ร่างกายตอบสนองอีกฝ่าย

การที่กระต่ายในเรื่องเล่าตายเป็นเพราะร่างกายรับความสุขสมนี้ไม่ไหวแน่ๆ การถูกกินนี่ทำให้ตายได้แน่นอน

…รวมถึงเรื่องที่ห้ามไม่ให้อยู่ใกล้แมวเถื่อนเยี่ยซิวของซุนอี้เหล่าก็เป็นเรื่องคอขาดบาดตายแน่นอนเหมือนกัน

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s